Home

logoo.jpg

 

 

Mikrus MR 300

 

1957 – 1961

 

( PL )



mikrus2

 

 

Lata produkcji

Model

Silnik

Pojem-

ność skokowa

Moc

KM

Nadwozie

Wielkość produkcji

1957-61

MR 300

2

296 cm3

14,5

sedan

1723

 

Szczegółowe dane techniczne:

 

Silnik: dwucylindrowy, dwusuwowy chłodzony powietrzem, ustawiony poprzecznie z tyłu

Średnica cylindra ´ skok tłoka:  58 mm ´ 56 mm

Pojemność skokowa: 296 cm3

Moc maksymalna: 14,5 KM przy 5100 obr/min

Maksymalny moment obrotowy: 19,6 Nm przy 3500 obr/min

Stopień sprężania: 5,6:1

Układ zasilania: gaźnik opadowy typu Pegaz GM26U2

Układ napędowy: ręczna skrzynia czterobiegowa bez synchronizacji, napęd przenoszony na koła tylne

Struktura nośna: płyta podłogowa nośna połączona ze współnośnym nadwoziem

Zawieszenie przednie: niezależne z wahaczami poprzecznymi, sprężynami cylindrycznymi i amortyzatorami teleskopowymi

Zawieszenie tylne: jw.

Hamulce: bębnowe z przodu i z tyłu sterowane hydraulicznie

Nadwozie: dwudrzwiowe, czteroosobowe ( 2+2 ) typu sedan

Wymiary: długość 3010 mm, szerokość 1315 mm, wysokość 1335 mm

Rozstaw osi: 1850 mm

Rozstaw kół: z przodu i z tyłu 1100 mm

Masa własna: 470 kg

Przyśpieszenie 0 – 70 km/h: 32,0 s

Prędkość maksymalna: 86 km/h

Zużycie paliwa: 5,8 l/100 km

 

 

rajd12

 

 

W 1957 roku w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu podjęto produkcję polskiego mikrosamochodu o nazwie Mikrus wzorowanego na niemieckim Goggomobilu. W pracach projektowych uczestniczyła również WSK Rzeszów, gdzie powstawał silnik samochodu.

Do połowy 1957 roku prace biegły dwutorowo: na tym samym podwoziu skonstruowano dwa różne pojazdy  - Mikrusa i Meduzę. Po prezentacji prototypów najwyższym władzom partyjnym i państwowym zapadła decyzja o wdrożeniu do produkcji Mikrusa, który był bardziej tradycyjny jeśli chodzi o kształt nadwozia, jednak zdecydowanie mniej funkcjonalny.

Za stosunkowo wysoką cenę 50 000 złotych Mikrus oferował nabywcom spartańskie wyposażenie ograniczone do niezbędnego minimum, mało miejsca w kabinie pasażerskiej, szczególnie na tylnych siedzeniach oraz mikroskopijny bagażnik do którego dostęp był możliwy tylko z wnętrza pojazdu.

Był jednak tani w eksploatacji i stanowił niepowtarzalną okazję zmotoryzowania polskiego społeczeństwa. Niestety, liczne wady poszczególnych elementów, szczególnie dające się we znaki defekty mechaniczne i słaba jakość wykonania, a przede wszystkim brak politycznej woli decyzyjnego centrum skazała Mikrusa na porażkę.

Po czterech latach borykania się z ciągłymi kłopotami i niemożnością osiągnięcia zaplanowanego poziomu produkcji w wysokości 10 000 sztuk rocznie fabryka w Mielcu zakończyła ostatecznie montaż Mikrusa w 1961 roku. Oficjalnym powodem zaniechania produkcji były zbyt wysokie koszty wytwarzania.

 

 

 

button1